دايره‌اى بودند - نه ميل داخل آنها مىشد و نه دواى غير مايع را مىتوان بر آنها داخل كرد . اينكه سوراخهاى دماغ به طرف پائين قرار گرفته‌اند تا همه آن چركها به پائين سرازير شده از جمجمه بيرون آيند ، و بوها هم در پائين بمشام برسند ، اگر سوراخها در بالاى دماغ بودند - نه چركها خارج مىشدند و نه مىتوانستند بوها را بالا بكشند . اينكه شارب و لب روى دهان واقع شده براى اينست آنچه كه از دماغ بيرون مىآيد بدهن داخل نشود در نتيجه دهان منقبض شود كه طعام و شراب برايش مزه ندهد . اينكه مردها ريش دارند - براى اينكه شناخته شوند و از زنان تشخيص داده شوند ، اينكه نوك دندانها تيز است چون بايد خوراكيها را بگيرند و پاره كنند - و دندانهاى آسياب پهن هستند چون غذا بوسيله آنها خورده و جويده مىشود . دندان انياب بدين جهت بلند است كه دندانهاى آسياب روى هم كاملا " نچسبد فضائى براى جويدن غذا داشته باشند - دندانهاى ( انياب ) مانند ستونهاى سنگ خانه مىباشند . اينكه كف دستها از مو خالى است چون آدمى بوسيله كف دست اشياء را لمس مىكند - سفتى و نرمى و زبرى آنها را درك مىنمايد اگر آنها مو داشتند انسان اين دركها را بوسيله دست نداشت . قلب كه مانند صنوبر است - چون قلب وارونه مىباشد ( يعنى دهانه‌اش در سمت پائين قلب است ) پس سر قلب نازك شده تا داخل ريه شود ، و از برودت و تنفس استفاده كند و دماغ هم نتواند بخارهاى خود را مستقيما " بقلب داخل كند . علت اينكه ريه آدمى دو قسمت مىباشد اينست كه قلب ميان فشارهاى